در این نشست، استاد محمد بشرا، مردمشناس و شاعر پیشکسوت گیلانی، به عنوان نخستین سخنران به بیان انواع آیینهای سوگواری در گیلان از جمله "لالپله"، "چهلمنبر" "چهل علم" و "علم دودی" (علم بندی) و "علم واچینی " و دیگر رسوم عزاداری پرداخت. وی با اشاره به پیشینه دیرینه این سنتها، بر ضرورت شناسایی و حفظ آنها به عنوان میراثی ارزشمند از گذشتگان تأکید کرد. استاد بشرا همچنین با بیان اینکه نباید از ظرفیت این آیینها برای توسعه گردشگری غافل شد، خاطرنشان ساخت که بسیاری از گردشگران برای تماشای آیینهایی نظیر «سنگزنی» در بعضی مناطق شرق گیلان به این مناطق سفر میکنند.
دکتر سید هاشم موسوی، عضو هیأت علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه گیلان دومین سخنران این نشست بود. وی با رویکردی جامعهشناختی و مردمشناختی به توصیف کارکردهای آیین عزاداری در جامعه پرداخت و گفت: زندگی و حیات اجتماعی بشر همواره همراه با شادی و سوگ بوده است و فرهنگ عاشورا و آیین عزاداری حکایت از آن دارد که جامعه ایران سرشار از احساس و عواطف انسانی و ارزشهای انساندوستانه و پر فضیلت است . دکتر موسوی با تأکید بر اهمیت اشک ریختن و گریستن در آیینهای عزاداری از منظر انسانشناسی عواطف، گریه را نوعی رهاییبخش توصیف کرد. وی به نقل از کریستیان برومبرژه، مردمشناس فرانسوی و ایرانشناس متخصص فرهنگ گیلان افزود: برومبرژه پس از مشاهده یک تعزیه و تحت تأثیر قرار گرفتن از گریستن حضار، گفت که متأسفانه تمدن غرب گریه را فراموش کرده در حالی که گریه میتواند رهاییبخش باشد.
سخنران بخش پایانی نشست دکتر جواد نظری مقدم، عضو هیأت علمی پژوهشکده گیلانشناسی، با بیان اهمیت توجه به پژوهش در این زمینه، از غفلت جامعه دانشگاهی و محققان علوم اجتماعی در بررسی آیینهای عزاداری انتقاد کرد. وی تصریح نمود: تداوم حیات جامعه وابسته به عناصر هویتی و فرهنگی ماست و آیین عزاداری از عمیقترین و فراگیرترین این عناصر به شمار میرود. وی حفظ این آیینها را زمینهساز بازتولید هویت و فرهنگ محلی دانست و افزود: این آیینها صرفاً مناسکی مذهبی نیستند و بسیاری از عناصر هویتی و محلی ما از قبیل ادبیات، موسیقی و هنر بومی و محلی، از خلال این آیینها امکان بازتولید و تجدید حیات پیدا کرده اند.






